เธอคือคำว่า “รัก”

อย่า…มองหาความรักด้วยสายตา
แต่ให้มองหาความรักด้วยใจ
อย่า…เชื่อคำว่ารักที่ได้ยินจากสองหูทั้งสอง
แต่ให้เชื่อคำว่ารักที่ดังก้องมาจากความรู้สึก
และส่วนลึกของหัวใจ. . .
ความรักเป็นสิ่งที่มีค่า
แต่มันจะไร้ ค่าถ้าไม่มอบให้ใคร
หากวันนึงเราพบใครสักคน
ที่มองเห็นคุณค่าความรักของเราแล้วล่ะก้อ
มอบความรักให้เค้าไปเถอะ
แล้วเราจะรู้ว่า. . .ความรักนั้นมีค่าและมีความหมายเพียงใด

เริ่มเดือน “สิงหาคม” อีกปีแล้ว เป็นปีที่เท่าไหร่ ไม่อยากจำ ไม่รับรู้ ไม่ ยอมรับความจริงทั้งหลาย นับตั้งแต่วันที่เค้าจากไป ฉันยังไม่สามารถลืม ใครคนหนึ่งซึ่งตอนนี้ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเค้าอยู่ไหน เป็นอย่างไร? เค้ายังจำ ฉันได้ไหม? สิ่งที่รู้เพียงอย่างเดียว คือภาพความทรงจำระหว่างฉันกับ เค้า เราได้มีความสุข/ทุกข์ร่วมกัน เวลาเรามีกันและกัน แม้เป็นเพียง เวลาช่วงสั้นๆ แต่ดูเหมือนทุกอณูในความทรงจำของฉันกลับมิเคยลืม เค้ายังคงแจ่มชัดในดวงตา ในหัวใจ แม้จะมีใครผ่านเข้ามาในชีวิตมากมาย แม้พบกับรักครั้งใหม่ แต่เค้ายังคงเป็นส่วนหนึ่งของใจฉันเสมอเวลาฉันท้อแท้ พ่ายแพ้ให้ทุกสิ่ง เค้าเป็นเสมือนกำลังใจของฉันตลอดเวลา “เพียงแค่ฉันหลับตา” จะเห็นภาพเค้าผู้เป็นที่รักกำลังยิ้มแยกเขี้ยวให้ฉันอยู่เสมอ เค้าสอนให้ฉันรู้จักคำว่า “รักบริสุทธิ์” การเสียสละ ไม่ต้องการครอบครอง ไม่ต้องการเป็นเจ้าของ ไม่ต้องการสิ่งใดๆ ตอบแทนขอแค่ได้เห็นเค้ามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อย่างมีความสุข มีอนาคตที่สวยงาม มีรักที่ดี แม้รักนั้นไม่ใช่ฉัน จะไม่มีการรอคอย หรือหวังสิ่งใดตอบแทนนอกจากความปรารถนาดีที่มีให้ นี่เป็นบทเรียนแห่งชีวิตสุดท้ายที่เค้าสอนฉันเอาไว้ ด้วยชีวิตของเค้าเช่นกัน ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะเข้มแข็งไม่ร้องไห้ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันลืมเค้า บางคนอาจใช้เวลาเพื่อลืมบางสิ่ง แต่ฉันกลับใช้เวลาในการเก็บความทรงจำทุกสิ่ง เกี่ยวกับเค้าตราบนานเท่านาน เป็นส่วนหนึ่งในหัวใจและจิตวิญญาณ หากมีสิ่งใดที่ฉันจะเสียใจคงมีเพียงอย่างเดียว คือฉันรักเค้าน้อยไป ฉันไม่ยอมสู้เพื่อเรา ไม่ได้ทำความรักของเราให้เต็มที่ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะเพราะตอนนี้ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ ยังยิ้มได้ มีความสุขได้ แม้ฉันไม่สามารถมองเห็นเค้าด้วยตาเปล่า แต่ฉันรู้สึกถึงเค้ากำลังโอบกอดเวลาฉันร้องไห้ อยู่ใกล้ๆคุ้มครองฉันตลอดเวลากระทั้งฉันมีแรงพอที่จะยืนได้อีกครั้ง และ ฉันจะยังคงมีชีวิตอยู่ต่อบนโลกใบนี้ในส่วนของฉัน และแทนในส่วนของเค้าด้วย และ ฉันมั่นใจว่าอีกไม่นานเราจะได้พบกัน”สุดที่รัก”ของฉัน

“ปวีณ คูสามารถ” คนที่รอ “ชญานิษฐ์ บูรณสินวัฒนกูล” คนรอ

การที่เรายืนรอใครที่ค้นหามานาน
ถึงแม้จะเมื่อยและทรมาณ
แต่มันก็ทำให้เรารู้คุณค่าและความหมายของมัน
มากกว่าที่จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
การที่เราสูญเสียมาแล้วครั้งหนึ่ง
ทำให้เรารู้คุณค่าของสิ่งนั้นจนไม่อาจยอมสูญเสียได้อีกครั้ง
มิเช่นนั้นการรอคอยจนมาถึงวันนี้ก็สูญเปล่า
แม้แต่ปาฏิหารย์ก็ไม่สามารถเกิดได้ทุกครั้ง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s